Terapia behawioralna dla dzieci autystycznych
Spektrum zaburzeń w autyzmie jest stosunkowo szerokie. Zaburzenia te utrudniają lub wręcz uniemożliwiają osobie autystycznej życie wśród innych ludzi oraz nabywanie wiedzy o otaczającym świecie. Jednak, jak twierdzi Ivaar Loovas: "Dzieci autystyczne mają zdolność uczenia się tak jak inni ludzie, o ile znajdują się w specjalnie przystosowanym do ich potrzeb środowisku.
Terapia behawioralna –Jest metodą ściśle naukową, jasno wytyczającą cele, operująca własnym systemem pojęć i narzędzi. Zadaniem jej jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku.
Terapeuci behawioralni, modyfikując zachowania, mają na celu szczególnie:
- Rozwijanie zachowań deficytowych.
- Redukowanie zachowań niepożądanych, takich jak:
- zachowania destrukcyjne,
- zachowania agresywne i autoagresywne,
- zachowania autostymulacyjne,
- zachowania rytualistyczne,
- zachowania zakłócające,
- odmawianie jedzenia,
- nieprawidłowe reakcje emocjonalne,
- nieprawidłowa mowa.
- Generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii w czasie.
Zasady prowadzenia terapii z uczniami.
Terapia behawioralna opiera się na kilku podstawowych zasadach, których przestrzeganie gwarantuje osiągnięcie sukcesu w pracy z dzieckiem . Są to:
- Zasada małych kroków.
- Zasada stopniowania trudności.
- Zasada stosowania wzmocnień.
W terapii behawioralnej stosuje się nagrody. Ich stosowanie rozpoczyna się od nagród biologicznych (pożywienie, napoje, ulubione zabawki), które szybko łączy są ze społecznymi, by te z kolei zyskały dla dziecka wartość.
Kolejnym zadaniem priorytetowym w terapii behawioralnej jest współpraca z rodziną ucznia. Kontynuowanie terapii w domu przez rodziców oraz inne osoby z otoczenia (rodzeństwo, dziadkowie, przyjaciele rodziny) sprawia, że terapia dziecka kontynuowana jest niemal bez przerwy. Taka sytuacja daje pewność, iż dziecko zacznie odnosić sukcesy w wielu płaszczyznach aktywności.